یکی از مشخصه های انواع حقوق مالکیت معنوی از  قبیل اختراعات ، علایم تجاری ،و کپی رایت ، قابلیت انتقال آنهاست .به عنوان مثال مالک اثر ادبی و هنری می تواند با دادن مجوز به اشخاص ثالث حقوق مادی خود را به آنها منتقل نماید و یا مجوز بهره برداری از آن را به دیگران اعطاء نماید . البته این نکته  را باید در نظر داشت که تنها حقوق مادی ناشی از آن قابل انتقال است و حقوق معنوی صاحب آن به هیچ عنوان قابلیت انتقال ندارد .

اسرار تجاری نیز از انواع حقوق معنوی محسوب می شود و در نتیجه نمی تواند از این قاعده مستثنی باشد .بنابراین صاحب اطلاعات می تواند از طریق صدور مجوز حق استفاده از این اطلاعات را به دیگران انتقال دهد .

طرق واگذاری حق انتقال :

از طریق فروش :

در حقوق ایران نیز امکان انتقال اسرار تجاری از طریق معاوضه ، صلح  ویا مطابق ماده 10 قانون مدنی وجود دارد و بحثی در این باره نیست ولی تردیدها در امکان فروش اسرار تجاری است که چرا که ماده 338 قانون مدنی موضوع بیع را تنها عین می داند.

از طریق لیسانس :

قرارداد لیسانس قراردادی است میان دارنده حقوق مالکیت های فکری و اشخاص دیگری که تمایل به اکتساب اجازه امتیاز دهنده خواه برای استفاده از مالکیت های فکری در قلمرو انحصاری لیسانس دهنده و خواه برای بهره برداری از نوآوری های تکنولوژیک در عرصه ای دیگر را دارند .

معمول ترین طریق واگذاری  اسرار تجاری انتقال آن از طریق قرارداد لیسانس است .

قرارداد لیسانس مالکیتی برای امتیاز گیرنده ایجاد نمی کند بلکه صرفا حق استفاده محدودی مطابق مفاد قرارداد ایجاد می کند .از این رو نمی توان آن را با قرارداد اجاره در حقوق ایران مقایسه نمود ، زیرا تطبیق این حق محدود با مفهوم مالکیت منافع دشوار می نماید . از این رودر حقوق ایران قرارداد لیسانس موضوع ماده 10 قانون مدنی است .

اما در مورد انتقال اطلاعات محرمانه ذکر نکاتی ضروری است :

الف– منتقل الیه قایم مقام قانونی انتقال دهنده است بنابراین کلیه حقوق صاحب سر تجاری از جمله حق اقامه دعوی علیه نقض کننده به منتقل الیه واگذار می گردد.

ب– انتقال باید به گونه ای انجام شود که سر تجاری همچنین به صورت محرمانه باقی بماند،بنابراین انتقالی که از طریق اینترنت انجام شده و به موجب آن افراد دیگری از آن مطلع شده یا این  انتقال قابل دسترس برای کاربران است و یک سر را از حالت محرمانه بودن خارج می کند باطل است ، زیرا موضوع انتقال منتفی شده است این نکته نشان می دهد که میان انتقال و عرضه تفاوت وجود دارد زیرا هر انتقالی متضمن عرضه عمومی نیست .

ج- اگر در قرارداد انتقال قید شود که صاحب جدید سر تجاری تا مدتی حق افشای اسرار را ندارد یا نباید اطلاعات را به شخص ثالث بعدی منتقل شود یا برای مدتی اطلاعات تنها در راه خاصی استفاده شود ، منتقل الیه مکلف به رعایت این التزامات قراردادی است .